مقصد از آمدن و رفتن ما

مقصد از آمدن و رفتن ما دانی چیست؟

در جهان کشت کنی و دِرَوی دار بقا

هر چه کردیم بد و نیک به دوران حیات

می‌دهد کیفر و پاداش، خدا روز جزا

در زیان است هر آنکس که پرستد زر و سیم

همچو قارون که شد از قهر خداوند، فنا

پادشاهیِ جهان گر چه که مطلوبِ شه است

فکرش از لشگر و دولت به عذاب است و بلا

هر کسی را نگری بند غم و دام بلاست

مگر آن کس که ز الطاف خدا گشته رها

در ازل قسمت ما را به تساوی کردند

بیش و کم در نظر ماست به هر صبح و مساء

کس ندیده است و نبیند به یقین تا صف حشر

خرّمی در همه ایّام در این کهنه سرا

گشته از حکمت باری غم و شادی توأم

زین جهت کس نَبُود بی‌غم و راحت برِ ما

ای بشر هر چه رسد بر تو ز لطف احد است

تو چه دانی که بُوَد شاه و که گردیده گدا

گر فقیری و غنی شاد و غمینی «عاصی»

باش راضی به قضا، دم مزن از چون و چرا

عاصی اصفهانی